درباره ما

سایت‌های دیگر

صوتی و تصویری

مقالات

اخبار و گزارشات

اطلاعيه‌ها و بيانيه‌ها

صفحه نخست

 

"سازمان جهانی کار"

ارگانی برای سازش طبقاتی كارگران و كارفرمایان و حافظ کل منافع سرمایه داری است!

هر سال هئيتی رسمی ازطرف رژیم اسلامی تحت عنوان نماينده گان کارگران ایران به ژنو اعزام میشود و این درشرایطی عملی میشود که رهبران و نماينده گان واقعی کارگران يا در زندان بوده و هستند و يا تحت فشار، پیگرد و دستگیری قراردارند.

در روند انطباق با سياست جهانی سرمايه داری، ادغام سرمايه ایرانی در سرمايه بين المللی و به تبع آن عضويت ايران در سازمان تجارت جهانی پيش شرطهايی از جمله رعايت اصول مربوط به روابط سه جانبه گرایی کارفرما، دولت و کارگر در ایران و تاييد و برسميت شناختن اش توسط "سازمان جهانی کار" (آی ال او) را دربرداشته است.

در کشوری مانند ایران مبارزه برای ابتدایی ترین حق و حقوق كارگران، جرم محسوب می شود، نه حق اعتصاب كارگری وجود دارد و نه حق تشكل مستقل كارگری. نمایندگان واقعی کارگران دائما با اخراج و زندان روبروند و در مقابل رژیم اسلامی، نهادها و هئیت اعزامی حكومتی را به عنوان نماینده كارگران معرفی می نمایند. در واقع، "سه جانبه گرایی" در حکومت جمهوری اسلامی چیزی جز نشستن نمایندگان نظام سرمایه داری در سه طرف میزنیست.

خانه کارگر و شوراهای اسلامی به نام نماینده كارگران دراجلاس سازمان جهانی کارشرکت میکنند. در حالیکه همزمان نمایندگان واقعی کارگران که برای مطالبات و خواسته های کارگری دفاع می نمایند در زندان بسر میبرند. در سطح جهانی و بین المللی هم  اکثر تشکلهای کارگری اتحادیه ایی و سندیکایی موجود با سیاستهای راست لیبرالی و سوسیال دمکراسی تخطئه شده اند و نمایندگان شرکت کننده آنها دراین اجلاس یا گرایشات راست حاکم بر این تشکلات کارگری میباشند و یا مزدوران مستقیم بورژوازی اند. متاسفانه محدود تشکلهای کارگری در "سازمان جهانی کار" هستند که آغشته به سیاست راست، ارتجاعی و وابسته نیستند. سیاست حاکم بر این ارگان سیاستی ضد کارگری و امپریالیستی است. این سیاست هیچ ربطی به منافع پایه ای کارگران نداشته و تغییری در بهبود شرایط زندگی آنها ایجاد نکرده است. این نکته را باید در نظر گرفت که طبق مقررات سازمان جهانی كار، حتی درتركیب "سه جانبه گرایی"، دولت دو نماینده، و كارگر و كارفرما هركدام یك نماینده دارند! و از آنجا كه برتری امپریالیستی باید در همه جا از نظر قانونی هم ثابت شود، شورای اداره امور این سازمان، از دوگروه با امتیازات متفاوت تشكیل می شود. چیزی شبیه شورای امنیت سازمان ملل. یعنی نمایندگان دولتهای امپریالیستی، عضو دائم شورای اداره امور "سازمان جهانی كار"هستند و هر دو سال یكبار از بین بقیه دولتها، چند عضو غیر دائم هم انتخاب می شوند!

"سازمان جهانی کار" در چارچوب سيستم سرمايه داری و جهت اقتدار اين سيستم، به حكومت ها هشدار می دهد كه از فعاليت صنفی كارگران ممانعت نكنند.این سازمان مدعی است كه نه فقط سازمانهائ كارفرمايی، بلكه سازمانهای کارگری نيز از اين حق برخوردار شوند كه آزادانه اساسنامه و آئین نامه های خود را تدوین کنند و نمایندگان خویش را برگزینند.

اما طبقه کارگر ایران حتی در چهار چوب این خواسته های صنفی " سازمان جهانی کار" هم نمی گنجد. کارگران ایران حتی از حق تشکلهای صنفی خود  و حق اعتصاب طبق مقاوله نامه های مقاوله نامه های87 و 98  محرومند. ضمن افشاگری "سازمان جهانی کار" که بدون برسمیت شناختن نمایندگان واقعی کارگران، خانه کارگر و شوراهای اسلامی که ارگانهای ضد کارگری می باشند را برسیمت شناخته، باید سکوت این سازمان را هم به عدم رعایت مقاوله نامه ها در رابطه با طبقه کارگر ایران  افشاء نمود و این ارگان را مجبور نمود که جمهوری اسلامی در این رابطه حق و حقوق کارگران را برسیمت بشناسد و با تاکید بر این که این سازمان مخالف آن است كه مقامات حكومتی در امور تشكلات  صنفی دخالت كنند و از اين رو هر گونه مداخله ای که منجر به محدودیت این حقوق شود را در گزارشات خود تقبیح میکنند، اما ضمن قبول ارگانهای ضد کارگری در اجلاس خود در مقابل اجحافات جمهوری اسلامی به طبقه کارگر ایران تماما سکوت اختیار میکند. بر این مبنا است که، گردهمائی های سالانه " سازمان جهانی کار"  نیز امكانی در اختيار فعالين كارگرئ قرار می دهد كه افكار عمومی را متوجه به بی حقوقی طبقه خود سازند و مبارزاتی را برای كسب حقوق خود دامن بزنند.  

"سازمان جهانی كار" یك نهاد سیاسی است. این نهاد از این نظر به امور سندیكایی و کارگری و حیطه قوانین كارمی پردازد كه منافع سیاسی معینی را در سراسر جهان  برای بورژوازی تامین و تضمین میكند. این نهاد در بدو تاسیس در محدوده كشورهای امپریالیستی فعال بود، ولی از آنجا كه سیاست جهانی دچار تغییر و تحولاتی شده است حیطه تعیین قوانین و مقررات و مداخله و نفوذش را به همه كشورها گسترش داده است. نقش سیاسی كه تا به حال این سازمان در سطح بین المللی بازی كرده به اندازه کافی آشکار و روشن است. "سازمان جهانی كار" یكی از اهرم های مهم بلوك غرب در دوران جنگ سرد علیه بلوك شرق بود.

کارگران فقط با اتکاء به نیروی خود و ایجاد تشکلهایشان خواهند توانست از فشار و تهدید و سرکوب دولتی ممانعت بعمل آورده و همچنین در زمینه استقلال تشکلهایشان هیچ تخفیفی به سرمایه داران و دولت ندهند. حتی تحقق ابتدایی ترین خواسته های کارگران در گرو مبارزه آشتی ناپذیر و ایجاد تشکلهای مستقل و آزاد کارگران است. بر سر میز چانه زنیها بدون حضور نمایندگان واقعی کارگران، اجلاسها، مذاکرات و توافقات، توطئه ایی بیش نخواهد بود، تخطئه، سركوب و فلاكت بیشتری را برای كارگران بدنبال خواهد داشت.    

نهادهای همبستگی با جنبش کارگران در ایران ـ خارج کشور

nhkommittehamahangi@gmail.com

مه 2018 – خرداد 1397

مطالبی که فقط متعلق به اين سايت مي‌باشد، انتشار آن با درج منبع آزاد است